Անահիտ Արամունին պատմում է․ «Վաղուց է, որ անուշ բան չեմ պատմել. սահմանի դեպքերը չեն թողնում, բայց սա պետք է պատմեմ: Հեծանվովս թեթև զառիվերով բարձրանում էի, դիմացս ելան երկու երիտասարդ հեծանվորդներ, դանդաղեցրին իրենց ընթացքն ու՝
— Տիկին, կարելի է մեկ րոպեով իջնեք հեծանվից:
— Ինչու՞,- զարմացա ես:
— Իջեք, իջեք, մեկ րոպե միայն:
Իջա: Նրանք իրենց ուսապարկերից արագ հանեցին օդմղիչ գործիքներ և սկսեցին օդ մղել իմ անիվների մեջ:
— Տիկին,- ասաց տղաներից մեկը,- էդպես անօդ անիվներով քշելը շատ դժվար է՝ հատկապես զառիվեր, ծնկներդ կվնասեք: Այ հիմա հանգիստ քշեք:
— Վայ, տղաներ ջան, հիմա ես ինչպես շնորհակալ լինեմ ձեզ:
— Ասեմ ինչպես,- վրա բերեց առաջին տղան քաղցրությամբ,- էն սիրունիկ կինը, որ մոտենում է, համարյա ինը ամսական հղի է ու իմ կինն է, մեզ բարի զավակ մաղթեք: էդքան բան:
— Վահ, սիրեմ ձեզ ու ձեր ապագա բալիկին: Կովիդ չլիներ՝ երեքիդ էլ ամուր կգրկեի: Հազար օրհնանք ձեզ»:
