Լևոն Շիրինյանը գրում է․ «Երբ ես Սերժի ռեժիմի գորշ տարիներին առաջադրեցի գողապետության կոնցեպտը, երբեք չեի կարող երևակայել, որ հայ հասարակությունը այսքան ախտավոր է, ավելի ապականված՝ այսպես կոչված վերնախավի պարագայում: Դատեք ինքներդ․ տիտղոսակիր, ավելի վատթար՝ վարժապետ որոշ չսոցիոլոգներ այդ հրաշալի գիտությունը վերածեցին ժողովրդի գիտակցությունը մթագնող, իրենցինին համարժեք, խավարամտության գործիքակազմի:
Ծնվեց ԴՈԼԱՐԱՅԻՆ սոցիոլոգիան իր շահառուներով` հակապետական կազմավորումներով: Պատերազմն ապացուցեց, որ բուծվել է այսպես կոչված հացթուխ-խոզապահ գեներալ-գնդապետների մի ամբողջ կույտ, որոնց սպայի պատիվը եղել է սուտ խոսելը։
Գորիլլաներին բնորոշ միջնադարյան շենքերի մասսիվներ կառուցելը ու ադրբեջանցի «կոլեգաների» համեմատ զրո գիտելիք ու մարտարվեստ ցուցադրելը, օտարի նամյոկներով առաջնորդվելը, արտոնյալ Չբժիշկների օվիչ-օվնայական մի քարանձավային կաստայի առկայությունը, որոնց գործը, պարզվում է, քաղաքացու ձայնը գողանալու uրբապղծություն է, արդարադատության դեմ ընդվզելն ինչ-ինչ ծառայությունների դիմաց, էլ չեմ ասում Չիրավագետ մանիպուլյատորների ու օրենսգետների ահռելի ոհմակը, որոնց իդեալը քյաբաբն է, գողական բարքերով ապրելն ու առնետի նման հասարակությունը հnշոտելը:
Եվ այսպես շարունակ: Այս բոլորին միավորողը ստկամիտ օտարահպատակությունն է, ոհմակի շահերին անասնական բնազդով նվիրվածությունը ու թուրքական լիրան է, ռուսական ռուբլին, և իհարկե ամենազոր եվրոդոլարը․ շիզոֆրենիայի հասնող նեղ-անձնական շահերին հոտային նվիրվածությունն ու շրջանցելով իրավունքը՝ իրենց ողորմելի էությունը ՕՐԵՆՔԻՑ վեր ու դուրս դնելը: Նողկալի է»:
