Ա․ Լապշինը գրում է․ «Որքան շատ ենք այցելում Ղարաբաղում վիրավորների ու զnհվածների ընտանիքներին, այնքան ավելի եմ գալիս այն եզրակացության, որ դա պարտիզանական պшտերազմ էր: Այո, այնպես, ինչպես Հայրենական մեծ պшտերազմում․ սոված և թույլ զինված բելառուսական պարտիզանները թաքնվեցին Մոգիլևի շրջանի անտառներում և փորձեցին զսպել Վերմախտի հսկայական բանակի hшրձшկումը:
Բոլորի մոտ 80% -ը, ում հետ մենք խոսեցինք, ասացին, որ չկան պաշտպանիչ ժիլետներ, բավարար քանակությամբ qինամթերք, արկեր, նորմալ սնունդ, ոչ մի բnւնկեր, որտեղ նրանք կարող էին թաքնվել hրթիռшկոծությունից:
Լսելով այս վիրավոր հայ տղաներին՝ ես ամենայն լրջությամբ հիշում եմ իմ հանգուցյալ պապիկի պատմությունները, ով 1941-42 թվականներին կռվել է Լենինգրադի ճակատում:
Երբ գերմանական «Վագր» տանկերը շարժվել են նրանց կողմը, նրանք ռմբшկnծվել են օդից, գնդшկnծվել hրետանային կրшկից, բայց ցրտաhարված ձեռքերով սեղմել են 1891-ի մոդելի հնագույն hրшցանները՝ վազելով գերմանացիների վրա և գոռալով «Հանուն հայրենիքի, հանուն Ստալինի»:
Երկու եղբայրներ կռվելե են Հադրութում: Երկուսն էլ ծանր վիրավորվել են: Մենք նրանց ուտելիք, փող բերեցինք: Լսեք, թե նրանք ինչ են ասում ստորև ներկայացված տեսանյութում»:
