Ալեքսանդր Լապշինը գրում է․ «Ավանդական թեյի հանդեպ սերն ամբողջությամբ «մեռավ» իմ մեջ։ Սրա մեղավորը Հայաստանն է, որտեղ ես շատ հաճախ եմ այցելում։ Դե, Հայաստանում սովորական սև թեյ չեն խմում, բայց բուսական թեյերն ամենուր են՝ «Ուրց» և դրա տարբեր տարբերակները այլ դեղաբույսերի հետ։ Բայց հաճախ դա նույնիսկ ուրց կամ ինչ-որ կախարդական լեռնային խոտ չէ լավ առողջության կամ բիզնեսի հաջողության համար:
Ես ձեզ մի զվարճալի պատմություն կպատմեմ։ Մի անգամ Երևանում ընկերներս գալիս են ինձ հյուր։ Նրանց վրա լցնում եմ բուսական թեյ, տնական խնձորի կարկանդակ և այդ ամենը։ Նստում ենք և թեյ խմում։ Ընկերները հարցնում են․ «Սաշ ջան, ի՞նչ անսովոր թեյ ունես»։
Հարցն ինձ մոտ տարակուսանք է առաջ բերում, քանի որ ես պարզապես տան մոտից ինչ-որ խոտաբույս եմ հավաքել, չորացրել և թեյ պատրաստել, որը կարծես թե համով է: Ես նույնիսկ չգիտեմ, թե դա ինչ խոտ է: Բայց պետք էր փրկել իրավիճակը:
Ուստի ասում եմ՝ «Սրանք բուժիչ խոտաբույսեր են Արագածի արևելյան լանջից, և ավանդությունն ասում է, որ Տիգրան թագավորը դրանք օգտագործել է առողջ քնի և տղամարդու ուժի համար»։ Ընկերները համաձայնում են, որ այո, Տիգրան թագավորը գիտի, թե ինչ պետք է պատրաստել։ Ահա թե ինչպես են առաջ գալիս լեգենդները»։
