Ալեքսանդր Լապշինը գրում է․ «Շատերի համար Հայաստանի հանդեպ սիրո և հարգանքի ցուցիչ է անվերջ արցունքաբեր խոսակցությունները հայ ժողովրդի ողբերգական ճակատագրի և այն մասին, որ նա առաջինն է ընդունել քրիստոնեությունը։ Բայց անձամբ ես շատ ավելի հարգանքով եմ վերաբերվում այն մարդկանց, ովքեր չեն նստում ու լացում՝ «ինչքան դժբախտ ենք, մեզ ոչ ոք չի սիրում», այլ աշխատում է Հայաստանի բարօրության համար։
Լոս Անջելեսից մի քանի ընկերներ որոշել են գալ Հայաստան և իրենց գումարները ներդնել գյուղատնտեսության մեջ։ Նրանք կարող էին այդ գումարը ծախսել Կալիֆորնիայում առանց ռիսկի և արագ գումարի երաշխիքով: Բայց ոչ, նրանք որոշեցին, որ դա իրենց ճանապարհը չէ։ Աշտարակ քաղաքից ոչ հեռու հողատարածք գնեցինք ու սկսեցինք աշխատել։ Դուք գիտեք, թե ինչ է հողը Հայաստանում՝ քար և ավազ։
Որպեսզի ինչ-որ բան աճի, պետք է մեծ ջանք ու գումար ներդնել: Այսօր՝ չորս տարի անց, այդ ամբողջ քարքարոտ ու արևից չորացած հողը վերածվել է ծաղկած այգու։ Հայաստանում նման նախագծերը քիչ են, որ բոլորը հագեցած լինեն կաթիլային ոռոգման նորագույն համակարգերով՝ նորագույն տեխնոլոգիաներով և բուսաբանությամբ։
Այստեղ աշխատում են մասնագետներ՝ ուղղված արդյունավետության և արտադրողականության բարձրացմանը։ Հետեւաբար, նրանց միջին ծառը ավելի շատ պտուղ է բերում, քան, օրինակ, հարեւան գյուղում, որտեղ ամեն ինչ մշակվում է հնաոճ մեթոդներով։ Եվ արդյունք տվեցին նաև հարևան գյուղերի տասնյակ բնակիչների ջանքերը։
Ի՞նչ եմ ուզում ասել. այս տղաները ժամանակ չունեն արցունքներ թափելու և ճակատագրից բողոքելու։ Նրանք շատ աշխատանք ունեն։ Մինչ ես գրում եմ այս տողերը, նրանց արտադրանքը տուփով ուղարկվում է Ռուսաստան և Եվրոպա: Կեցցե՛ք»։
