Փակ շուկան եղել է Երևանի այն վայրերից մեկը, որտեղ կյանքը զգալիորեն վառ էր ու բուռն։ Այս շուկան դարձել էր իրադարձություն՝ ամեն օր վաճառողներն ու գնորդները բարությամբ ու ջերմությամբ շփվում էին միմյանց հետ։ Շուկա մտնելիս կարելի էր զգալ, որ տարածքն իսկապես հոգեպես կապում էր մարդկանց, և ամեն ինչ այնքան բնական ու անմիջական էր, որ դժվար է մոռանալ այդ վայրի հմայքին։
«Ինչ արժե», «Դե տվեք», «Հավանեցի՞ք»՝ այսպիսի հարցերով էին անցնում առօրյան։ Շուկան իր ուրույն տարրերով ու ավանդներով վերաճել էր քաղաքային կյանքի անբաժանելի մասի։
Սակայն ժամանակի ընթացքում, շուկան գնաց փոփոխությունների ճանապարհով։ Բառացիորեն ամեն տարի վերակառուցվում էին սրահներ, նոր գրասենյակներ բացվում էին, իսկ արդեն ժամանակին սիրված մթնոլորտը փոփոխվում էր՝ շուկան զիջելով տեղը նոր կառուցված սուպերմարկետներին։
Այն, ինչ այսօր դիտում ենք շուկայում, արդեն այլ ձևով է մատուցվում՝ մեծ հարմարավետ սուպերմարկետներ, որտեղ կարելի է գնել ցանկացած ապրանք, բայց արդեն այդ ջերմ ու ավանդական շփումը շատ քիչ է հանդիպում։
Ժամանակի հետ հին սերունդը կհիշի դեղին բոչկայով կվաս վաճառող փոքրիկ սրահները, սակայն նոր սերունդը դժվար թե ճանաչի այդ մի մասնիկը մեր անցյալից։
