Շող Մովսիսյանը գրում է․ «Ցինիզմն ու անամոթությունը պետք է սահման ունենա։ Ծնունդով ղարաբաղցի ոմն մեկը, իր ընտանիքի հետ 30 տարի անհոգ ապրելով բարեկեցիկ, ապահով և անվտանգ Չեխիայում, վարչապետին մեղադրում է հող հանձնելու մեջ։
Պատկերացնո՞ւմ եք սրա ցինիզմի աստիճանն ու աներեսությունը։ Հող հանձնելու մեջ մեղադրում է մի մարդու, ում ընտանիքի անդամները 44 օրյա պատերազմում մասնակցություն են ունեցել այդ ղարաբաղցու հողը պաշտպանելու համար։
Մի մարդու` ով ապրիլյան պատերազմի ժամանակ իր կամավորական ջոկատով մեկնել է այդ ղարաբաղցու ծննդավայրի պաշտպանության գործողություններում մասնակցություն ունենալու համար, մի մարդու` ով կարող էր հայրենիքը իր մարդակեր ղարաբաղցի զեմլյակների ձեռքից տարիներով ազատագրական պայքար մղելու փոխարեն։
Այդ ղարաբաղցու նման ինչ որ տաքուկ եվրոպաներում ընտանիքով ապրել ու տարիներով բանտ չնստել, ի վերջո, մի մարդու` ով կարող էր ծախվել նախկին ռեժիմին և մինչև յոթ ծոռ ապահովված ապրել։ Լավ, լկտիությունը հեչ սահման չունի»։
