Այդ օրը ես ու ամուսինս նորից վիճում էինք սառնարանի համար։ Երեկոյան նոր էի վերադարձել աշխատանքից, ու արագ մտա խոհանոց, որպեսզի ընթրիք պատրաստեմ։ Սառնարանի դուռը բացեցի ու․․․ կրկին չէր սառեցնում։ Ամուսնուս կանչեցի խոհանոց։
— Չի սառեցնում, կարագը փափկել է, կանաչին պիտի լցնեմ աղբամանը,- նեղսրտեցի ու անկախ ինձնից ձայնս բարձրացրի։
-Միգուցե հաճախակի՞ ես բացում: — մրթմրթաց ամուսինս:
Հանկարծ դռան զանգը հնչեց։ Արտյոմն էր՝ ամուսնուս ընկերը։ Նա ներս մտավ, զգաց լարվածությունը և ասաց-Օ՜, կարծես սխալ պահ եմ ընտրել…
— Ներս արի, — թթված դեմքով ասաց ամուսինս, — սառնարանի պատճառով երևի շուտով կբաժանվենք, — ասաց ամուսինս ու աչքով արեց։
Արտյոմը գնաց սառնարանի մոտ, նայեց, անմիջապես ասաց.
— Ռետինե շրջանակն է պատճառը: Դրա պատճառով օդը ներս է մտնում, և սառնարանը լավ չի սառեցնում։ Ես հիմա կարգի կբերեմ։
Ես ու ամուսինս իրար նայեցինք։
— Սրբիչ փռիր դռան տակ, որպեսզի ջուրը չթափվի հատակին: Հիմա մեզ եռման ջուր է պետք:
Երբ ջուրը եռաց, նա սկսեց զգուշորեն դռնից հեռացնել ռետինե սկավառակն ու վրան տաք ջուր լցնել, հատկապես՝ անկյուններում․ Դրանք ամենից հաճախ են դեֆորմացվում»,- բացատրեց նա։
Հետո դուռը փակեց ու մի փոքր սեղմեց։
— Վերջ, սպասեք մի րոպե, մինչև ժապավենը «հիշի» իր ձևը:
Հետո բացեց դուռը, սրբեց այն և ցույց տվեց արդյունքը։
— Տեսեք, ժապավենը հարթ է։
— Արտյոմ, հրաշագործ ես, — ժպտալով ասացի ես։
— Իմ փրկիչն ես, — հոգոց հանելով ասաց ամուսինս ու միասին անցան հյուրասենյակ։
😄
