Իմ տատը միշտ պնդում էր, որ իր բնակարանը իսկական գանձ է: Ես նրա խոսքերին լուրջ չէի վերաբորվում։ Բայց երբ ես վերանորոգումից հետո առաջին անգամ մտա ներս, զարմանքից քարացա։ Աչքերիս չէի հավատում, շրջում էի բնակարանում և հիացած նայում շուրջս։
Տատիկս ժպտալով ասաց. «Զարմացա՞ծ ես, իսկ դու ասում էիր, որ չարժե այն «քարանձավի» վրա գումար չծախսել, դրանից ոչ մի լավ բան չի ստացվի։» Իհարկե հիշում եմ․․․
Պատերին փակցված պատառներն արդեն անհետացել էին, կահույքը նոր էր և ոճային, անկեղծ կլինեմ ու կասեմ, որ հին կահույքը շատ անհարմար էր ու սարսափելի տեսք ուներ, իսկ հատակն այլևս չի ճռռում։
Ի դեպ, թարմացվել էին նաև լույսերի ու ինտերիերի դետալները՝ տհաճ հիշողությունները թողնելով անցյալում։
Ես գլխով արեցի, բայց բառ անգամ չկարողացա ասել։ Հասկացա, թե որքան եմ սխալվել։
Արդեն իսկ շոկի մեջ էի, քանի որ նախկինում ես կասկածում էի, որ այս «քարանձավի» վերանորոգումը անկատար է լինելու, սակայն այժմ ես տեսնում էի մի իսկական գլուխգործոց։ Այժմ ես լիովին գնահատում էի նրա ճաշակը, ու ինձ շատ լավ էի զգում այս ժամանակակից և էլեգանտ բնակարանում։
Տատիկս ժպտալով ինձ մոտեցավ և ասաց. «- Կարծում էիր՝ տատիկդ ճաշակ չունե՞ր։ Միգուցե հիմա ուզում ես շնորհակալություն հայտնել։» Չեմ դադարում շնորհակալ լինել, նույնիսկ մի փոքր ամաչում եմ։ Ուղղակի անասելի հաճույք է նման բնակարանում գտնվելը։
