👗 Երկու զգեստ, երկու տուփ և հավերժական սեր 🎁💖
Ծնողի ծննդյան օրվա առավոտ Իռիսն ու Մարիանան լուռ էին։
Այն չէր հոգնածության լռությունը, այլ այն խորը լռությունը, երբ հիշողությունները ծանրացնում են սիրտը։ Նրանց մայրը՝ Մոնիկը, հետևում էր նրանց խոհանոցից։ Նա տեսավ, թե ինչպես Մարիանան նուրբ մազերին հպվում էր Իռիսի, իսկ Իռիսը ամուր բռնել էր իրենց հայրիկի՝ Փոլի հին լուսանկարը։
— Մա՛մ, — շշնջաց Մարիանան, — այսօր պե՞տք է գնանք հայրիկի մոտ՝ մեր նոր զգեստներով։
Մոնիկը գրեթե աննկատ գլխով միացրեց և դժվարությամբ կուլ տվեց։ — Այո, սիրելիներ։
👗👗
Նրանք զգեստներն ընտրել էին նախորդ երեկո։ Իռիսը ընտրեց փխրուն վարդագույն — «Պապայի սիրելի գույնն էր»,- շշնջաց նա։ Մարիանան ընտրեց խորը լավանդագույն — գույնը հիշեցրեց նրանց գարնանային ծաղիկները, որոնք միասին տնկել էին այգում։
— Դու կարծում ես, կընտրվի՞ նրան, — հարցրեց Իռիսը, նայելով քույրին։
— Նա կհավանվի, — պատասխանեց Մարիանան քնքուշ ժպիտով։ — Նա միշտ ասում էր, որ մենք պետք է գեղեցիկ լինենք նրա ծննդյան օրը։ Հիշու՞մ ես։
Ձեռքեր բռնած անցան պարկի միջով դեպի գերեզմանատուն։ Քամու մեղմ քամին խաղում էր նրանց մազերում, երկինքը պարզ ու հանգիստ էր։
🪦✨
Երբ մոտեցան շիրմին, Մոնիկը դանդաղ արտաշնչեց։
Շիրմի առջև կանգնած էին երկու ճշգրտորեն փաթեթավորված տուփեր։ Մեկը վարդագույն թղթով, մյուսը լավանդագույն։ Յուրաքանչյուրի վրա ձեռքով գրված թեգ կար՝
💌 «Իմ արքայադուստրին — իմ բոլոր սիրով, Պապա»
Իռիսի աչքերում հայտնվեցին արցունքներ։ — Մա՛մ… դու՞ էիր դա, — հարցրեց նա դողացող ձայնով։
Մոնիկը զարմանքով գլուխը ճոճեց։ — Ոչ… երդվում եմ, ես չէի։
Նրանք կասկածանքով նայեցին իրար, հետո՝ տուփերին։ Ճկված մատներով բացեցին դրանք։
Յուրաքանչյուրում կար փայլուն կոշիկների զույգ՝ վարդագույն բալետկաներ Իռիսին, լավանդագույն թավշյա զույգ Մարիանային։ Յուրաքանչյուր տուփում նաև կար խնամքով ծալված նամակ։ Մոնիկը կարդաց բարձրաձայն, ձայնը դողում էր ամեն բառի վրա։
💌 «Իմ սիրելի աղջիկներ, եթե սա կարդում եք, նշանակում է՝ եկել եք ինձ այցելելու, ինչպես խոստացել էիք։ Շնորհակալ եմ, որ պահեցիք խոստումը։ Ես տեսնում եմ ձեր զգեստները… դուք ավելի գեղեցիկ եք, քան պատկերացնում էի։ Այս կոշիկները? Ես ընտրել եմ դրանք ձեզ համար։ Երբ պարես, վազես կամ ցատկես անձրևի տակ՝ հիշեք՝ պապան պարում է ձեզ հետ։ Ես միշտ ձեր կողքին եմ՝ ժպտալով, սիրելով և խնամելով։ Օգնեք մնալ քաջ և ուրախ։ Եվ… մի անգամ-մի անգամ թաքուն թափեք թխվածք — չեմ պատմի մորն։ Շնորհավոր ծնունդս, որովհետև լավագույն նվերը դուք եք»։
Վերջին խոսքերով Իռիսը լաց էր լինում, բայց ժպտում էր։ Մարիանան ամուր էր գրկում կոշիկները։ Մոնիկը ծնկի եկավ և գրկեց երկուսին, ասես ոչ մի ժամանակ չէր ուզում թողնել նրանց։
💞
Այդ երեկո տանը Իռիսը զգուշորեն սողաց խոհանոց։
— Մարիանա… թաքուն թափենք մի թխվածք?
Մարիանան ժպտաց։ — Լավ է երկու։ Մեկը մեզ համար… և մեկը պապայի համար։
Նրանք ծիծաղեցին ու վազեցին, իրենց փոքր քայլերը հնչում էին դահլիճում, վարդագույն և լավանդագույն կոշիկները մեղմ հարվածում էին հատակին։
Մոնիկը կանգնած էր դռան անցքում և նայում էր նրանց։ Նրա սիրտը ցավում էր, բայց լի էր սիրով։
Նա երբեք չիմացավ, թե ով էր թողել այդ տուփերը։ Հնարավոր է՝ հավատարմու̄ն ընկեր էր, որին Փոլը իր գաղտնիքը վստահել էր։ Հնարավոր է՝ ինչ-որ անհասկանալի բան։
Բայց նրան դա հարկավոր չէր իմանալ։
Նա գիտեր միայն մեկ բան՝
Որ նա դեռ նրանց հետ էր։ 💫💖👨👧👧
