# Հիվանդանոցում 12 ժամ տևած ուժասպառ հերթափոխից հետո ավտոբուսում քիչ էր մնում քնեի, երբ մի կին բռնեց ուսիցս և պահանջեց, որ տեղս զիջեմ իրեն։ Բայց մեկ այլ ուղևորի խոսքերը բոլորին շոկի ենթարկեցին։
Հիվանդանոցում հենց նոր ավարտել էի տասներկու երկար ու հոգնեցուցիչ ժամ տևած աշխատանքային հերթափոխս։ Ոտքերս ցավում էին, աչքերս այրվում էին, և միակ բանը, որ ուզում էի, տուն հասնելն էր, տաք ցնցուղ ընդունելն ու մի քանի ժամ քնելը։ 😩🏥
Ես աշխատում էի շտապ օգնության բաժանմունքում՝ որպես բուժքույր։ Յուրաքանչյուր հերթափոխ իր հետ բերում էր անսպասելի արտակարգ դեպքեր, սարսափահար ընտանիքներ և հիվանդներ, որոնք հուսահատորեն օգնության կարիք ունեին։ Այդ օրը հազիվ էի հասցրել մի բաժակ սուրճ խմել, ուր մնաց՝ հինգ րոպե նստելու ժամանակ գտնեի։
Երբ վերջապես բարձրացա երեկոյան ավտոբուս, զգում էի, որ մարմինս ցանկացած պահի կարող է այլևս չդիմանալ։
Բարեբախտաբար, պատուհանի մոտ ազատ տեղ գտա։
Նստեցի, գլուխս հենեցի ապակուն և փակեցի աչքերս։ Ավտոբուսի մեղմ ցնցումներն ու ուղևորների ցածրաձայն խոսակցություններն ավելի ու ավելի էին քնեցնում ինձ։ Ընդամենը մի քանի րոպե անց արդեն քիչ էր մնում քնեի։ 😴
Հանկարծ ինչ-որ մեկը ուժգին թափահարեց ուսս։
— Ներեցե՛ք։ Վե՛ր կացեք,— բարկացած բացականչեց մի կին։
Բացեցի աչքերս՝ ամբողջովին շփոթված ու քնից դեռ կիսաքուն։
Մոտ հիսուն տարեկան մի կին կանգնած էր հենց իմ դիմաց։ Նա կրում էր էլեգանտ բեժ վերարկու, ձեռքին ուներ թանկարժեք ապրանքանիշի պայուսակ և նայում էր ինձ այնպես, կարծես անձամբ վիրավորած լինեի իրեն։
— Ի՞նչ է պատահել,— քթի տակ մրմնջացի՝ փորձելով հասկանալ, թե ինչ էր կատարվում։
— Այսօրվա երիտասարդներն ընդհանրապես դաստիարակություն չունեն,— բարձրաձայն հայտարարեց նա։— Չե՞ք տեսնում, որ կանգնած եմ։ Տեղը զիջե՛ք ինձ։
Մի քանի անգամ թարթեցի աչքերս՝ փորձելով ուշքի գալ։
— Ներեցե՛ք,— կամաց պատասխանեցի։— Հենց նոր հիվանդանոցում ավարտել եմ տասներկու ժամ տևած հերթափոխս։ Ես ուժասպառ եմ։
Կինը աչքերը պտտեց։
— Եվ ես հիմա ի՞նչ անեմ դրա հետ։ Բոլորն էլ աշխատում են։ Ես ընդամենը մի քանի րոպե է՝ կանգնած եմ, իսկ դուք հանգիստ քնած եք այստեղ, կարծես ավտոբուսը ձեր սեփականությունը լինի։
Մի քանի ուղևոր շրջվեցին դեպի մեզ։
Զգացի, թե ինչպես այտերս ամոթից կարմրեցին։ Ես չէի փորձում կոպիտ լինել։ Պարզապես այդ երեկո այլևս ոչ մի ուժ չունեի։
— Իսկապես ներեցե՛ք,— կրկնեցի ես։— Հազիվ եմ կարողանում աչքերս բաց պահել։
— Դա իմ խնդիրը չէ՛,— գոռաց նա։— Վե՛ր կացեք։ Անմիջապե՛ս։
Ձեռքերս դողում էին, երբ սկսեցի հավաքել իրերս։ Ես չէի ուզում վիճել։ Այդ օրը հիվանդանոցում տեսածս ամեն ինչից հետո վերջին բանը, որ ինձ պետք էր, ևս մեկ տհաճ առճակատումն էր։
Բայց հենց այն պահին, երբ պատրաստվում էի վեր կենալ, ավտոբուսում հանկարծ հնչեց տղամարդու ձայնը։
— Տիկի՛ն, նստե՛ք։ Անմիջապե՛ս։
Բոլորը շրջվեցին։
Միջին տարիքի մի տղամարդ, որը նստած էր միջանցքի մյուս կողմում, հենց նոր էր խոսել։ Նա հասարակ, մուգ գույնի բաճկոն էր կրում, իսկ ծնկներին դրված էր փոքրիկ թղթե տոպրակ։ Մինչ այդ նա ոչ մի բառ չէր ասել։
Կինը վրդովված նայեց նրան։
— Ի՞նչ ասացիք։ Ե՛Ս եմ նրա հետ խոսում։
— Իսկ մենք բոլորս էլ լսում ենք ձեզ,— հանգիստ պատասխանեց նա։— Հենց դա էլ խնդիրն է։
Մի քանի ուղևոր զարմացած հայացքներ փոխանակեցին։ 😳
Կինը ձեռքերը կրծքին խաչեց։
— Ես նրանից մեծ եմ։ Նա պետք է հարգի մեծերին։
Տղամարդը դանդաղ գլխով արեց։
— Հարգանքը վաստակում են սեփական պահվածքով։ Այն մի բան չէ, որ կարող ենք պահանջել անծանոթներից։
Ավտոբուսում անսովոր լռություն տիրեց։
Այնուհետև տղամարդը շրջվեց դեպի ինձ։
— Դուք ասացիք, որ հիվանդանոցում եք աշխատում՞։
Ես գլխով արեցի՝ չափազանց հոգնած լինելով անգամ մի բառ ասելու համար։
Նա խոր շունչ քաշեց և շարունակեց։
— Անցյալ ձմռանը աղջկաս շտապ հիվանդանոց տարան։ Նա դժվարությամբ էր շնչում, իսկ ես սարսափած էի։ Կարծում էի՝ կկորցնեմ նրան։
Նրա ձայնը մի փոքր դողաց։
— Ես ինձ լիովին անօգնական էի զգում։ Բայց մի բուժքույր ամբողջ գիշեր մնաց աղջկաս կողքին։ Նա անընդհատ փորձում էր հանգստացնել ինձ, թեև ինքն էլ ուժասպառ էր։
Նա մի պահ լռեց՝ հայացքը շրջելով շուրջը։
— Երբ աղջիկս վերջապես ապաքինվեց, ես այդ բուժքրոջը հարցրի, թե ինչպես է կարողանում այդքան սարսափելի հերթափոխից հետո դեռ ժպտալ։ Գիտե՞ք՝ նա ինչ պատասխանեց ինձ։
Ոչ ոք ոչինչ չասաց։
— Նա ասաց. «Երբ մարդը վախեցած է, նրան պետք չէ տեսնել, թե որքան հոգնած եմ ես։ Նրան պետք է իմանալ, որ դեռ կա մեկը, ում համար ինքը կարևոր է»։
Ես զգացի, որ կոկորդումս գունդ է առաջանում։ ❤️
Տղամարդը կրկին շրջվեց դեպի կինը։
— Հնարավոր է՝ այս երիտասարդ կինն իր տասներկու ժամը նվիրել է հիվանդ, վիրավոր կամ սարսափահար մարդկանց օգնելուն։ Իսկ դուք, փոխանակ նրան մի քանի րոպե հանգստանալու հնարավորություն տալու, բռնեցիք նրան ու նվաստացրիք բոլորի աչքի առաջ։
Կնոջ դեմքի արտահայտությունը փոխվեց։
Տղամարդը շարունակեց՝ ավելի վճռական ձայնով։
— Դուք բարություն պահանջեցիք մեկից, ով հավանաբար ամբողջ օրն անցկացրել է ուրիշներին բարություն պարգևելով։ Իսկ ինքներդ անգամ չկարողացաք նրան մի փոքր ըմբռնում ցույց տալ։
Ոչ ոք տեղից չշարժվեց։
Այդ պահին ավտոբուսի հետևի մասում նստած տարեց մի կին միջամտեց։
— Նա ճիշտ է ասում։ Նա էլ արժանի է հանգստանալու։
Մեկ այլ կին հավանության նշանով գլխով արեց։
— Մարդիկ, ովքեր հոգ են տանում մեր մասին, երբ մենք ամենադժվար իրավիճակում ենք, նույնպես արժանի են, որ իրենց մասին հոգ տանեն։
Բեժ վերարկուով կինը հանկարծ անհարմար զգաց իրեն։ Նա նայեց շուրջը և հասկացավ, որ այլևս ոչ ոք իր կողմը չէր բռնում։
Մի քանի վայրկյան նա ոչինչ չասաց։
Վերջապես կամաց մրմնջաց.
— Ես չգիտեի, որ նա բուժքույր է։
Տղամարդը տարուբերեց գլուխը։
— Պարտադիր չէ իմանալ մարդու մասնագիտությունը, որպեսզի նրան որպես մարդ վերաբերվես։
Այդ խոսքերը կարծես ավելի խորն էին դիպել կնոջը, քան այն ամենը, ինչ նա մինչ այդ լսել էր։
Նա նայեց ինձ։
— Ներեցե՛ք ինձ,— շշնջաց։
Ես այնքան էի զարմացել, որ չգիտեի՝ ինչ պատասխանել։
— Ոչինչ,— կամաց ասացի, թեև կուզենայի, որ նա ինձ նվաստացնելուց առաջ հասկանար, թե որքան ուժասպառ էի։
Տղամարդը ձեռքով ցույց տվեց իմ տեղը։
— Խնդրում եմ, հանգստացեք։ Դուք դա լիովին վաստակել եք։
Ես կրկին նստեցի, և աչքերս անսպասելիորեն լցվեցին արցունքներով։ 😢 Ամբողջ օրն անցկացնելով սարսափահար հիվանդներին մխիթարելով և անհանգստացած ընտանիքներին հանգստացնելով՝ չէի էլ գիտակցել, թե ինքս որքան շատ ունեի կարեկցանքի ու հոգատարության կարիք։
Երբ ավտոբուսը շարունակում էր շարժվել երեկոյան խցանումների միջով, տղամարդը մեղմ ժպտաց ինձ։
— Աղջիկս հիմա սովորում է, որպեսզի բուժքույր դառնա,— պատմեց նա։— Նա ասում է, որ ուզում է օգնել մարդկանց այնպես, ինչպես այն բուժքույրը, որը փրկեց իր կյանքը։
Ես արցունքների միջից ժպտացի։
Այդ օրվա ընթացքում առաջին անգամ ինձ մի փոքր ավելի քիչ ուժասպառ զգացի։
Երբ հասավ իմ կանգառը, իջնելուց առաջ շնորհակալություն հայտնեցի տղամարդուն օգնության համար։
Նա պարզապես պատասխանեց.
— Հոգ տարեք ձեր մասին։ Բոլոր մյուսների մասին հոգ տանող մարդիկ նույնպես կարիք ունեն մեկի, ով հոգ կտանի իրենց մասին։ ❤️
Այդ երեկո տուն էի քայլում՝ մտածելով նրա խոսքերի մասին։
Մենք երբեք չգիտենք, թե ինչի միջով է անցել մարդը, մինչև մեր ճանապարհները կհատվեն։ Ուժասպառ բուժքույրը, կյանքի դժվարությունների դեմ պայքարող ծնողը, տարեց մարդը կամ անծանոթը, որն ապրում է իր կյանքի ամենածանր օրը, կարող են կրել այնպիսի բեռ, որը մենք չենք տեսնում։
Երբեմն բարության ամենագեղեցիկ դրսևորումը որևէ մեկի համար արտասովոր բան անելը չէ։
Այն պարզապես ընտրությունն է՝ չդժվարացնել արդեն իսկ դժվար օրն ապրող մարդու կյանքը։ 💕
