Զավեն Մկրտչյանը գրում է․ «Տղայիս՝ Հայկազ Մկրտչյանի հրամանատարներից մեկը փոխանցեց, երբ այցելել էր Հայկազի շիրիմին և արդեն չկար Արմեն Գրիգորյանը։
«Հավատում եմ, որ քիչ չեն ԻՐԱԿԱՆ հայրենասերները, որոնց համար Հայրենի հողը շատ կարևոր է, որոնց համար իրենց ժողովրդի,ազգի արժանապատվությունը և բարի համբավը թթվածնի պես կենսական անհրաժեշտություն է։ ԻՐԱԿԱՆ և կեղծ հայրենասերին իրարից թեստերով և հատուկ գործիքներով չես տարբերի, մինչև որ չգա գործելու ժամանակը։ ԻՐԱԿԱՆ հայրենասիրության անհերքելի ապացույցը, դա զինվորն է, որն իր կյանքը զոհաբերում է հանուն հայրենիքի։
Երեկ գիշերը Եռաբլուրում էի, ԻՐԱԿԱՆ հայրենասեր՝ Հայկազի մոտ, ով անմնացորդ նվիրվեց և հաղթեց 2020թ. հուլիսին Տավուշում: 2020թ.հոկտեմբերին Արցախում նա կատաղի մարտնչեց մինչև վերջին շունչը իր համար անծանոթ, բայց այդքան հարազատ դարձած Հադրութի և Մարտունու ամեն մի սանտիմետրի համար։
Կանգնած նայում ու մտածում էի մեկ այլ հայրենասերի՝ Արմենի մասին, ով մտավ պայքարի մեջ ի‘ր պատերազմում, ով նու‘յնպես չնահանջեց և չհանձնվեց մինչև վերջին վայրկյանը, ով նու‘յնպես համառորեն ապացուցեց, որ ինքն ԻՐԱԿԱՆ է։
Արցախում կռվում էին հազարավոր ԻՐԱԿԱՆ Հայկազ Մկրտչյաններ։ Վստահ եմ, նրանց կե՛սը անգամ կարող էր բնագիծը պահել և ջախջախել ագրեսորին, ամեն ինչ դրա համար կար, միայն չկային Երևանում այդ ժամանակ իրենց պարտականությունները կատարող գոնե 10 Արմեն Գրիգորյաններ»։
