Սիլվի Բարկովան մայրիկի քաղցր բեռը ստանձնելուց հետո առաջին անգամ խոսել է իր նոր պատասխանատվության ու ներկայիս իրավիճակի մասին։ Նա հիմա էլ է հայրենիքում, իսկ ամուսինը, որ առաջնեկի ծնունդից հետո եկել էր, գնացել է։
Առաջիկայում Սիլվին իր առաջնեկի հետ գնալու է Հնդկաստան, սակայն որոշակի անհանգստություններ ունի, որ բալիկը կարող է հարմարվել տեղի կլիմային, որն այնքան էլ բարենպաստ չէ։ Նա նույնպես դժվար է հարմարվել այդ կլիմային։
Սիլվին հիշում է, որ դպրոցում իրեն ձեռք են առել արտաքինի ու հայր չունենալու համար, որի շնորհիվ էլ նրա բնավորությունն ամրացել է, իսկ կողմնակի խոսակցություններին անտարբեր է վերաբերվում։
Հիմա Սիլվին սովորում է դիմահարդարման արվեստը։ Նա նկատել է, որ Հնդկաստանում լավ մեյք-ափ արտիստներ չկան, ուստի պատրաստվում է զբաղվել այդ գործով։
Սիլվին, լինելով ուժեղ, նաև փխրուն է։ Նա հուզվում է, երբ հիշում է տատիկի հետ կատարված դեպքի մասին, որի համար զղջում է։ Մանրամասները՝ կից։
