Արթուր Մեսրոպյանը գրում է․ «Միակ բանը, այն միակ բանը, որին ընդունակ է փաշինյանը ատելություն գեներացնելն է: Սա փաստ է: Այդ արարածը շնչում է ատելություն, արտազատում է ատելություն: Զուտ քարոզարշավի կտրվածքով լուռ հետևում եմ՝ բացի չարությունից, բացի մաղձից, բացի ատելությունից ոչինչ չեմ տեսել ու լսել: Ոչինչ:
Ու հիմա մտածում եմ, լավ մի՞թե սա նույն արարածն է, ում համար ընդամենը 3 տարի առաջ փողոց ենք փակել, մի՞թե սա նույն մսագունդն ու ճարպազանգվածն է, ում անվերապահ աջակցել ու ժողովրդի թեկնածու ենք հռչակել, մի՞թե սա է հենց նա, այլ ոչ այն, ինչ մեզ ներկայացվում էր: Ես հիշում եմ այս չարարածի հետ հույս կապող մարդկանց, որոնք 2018 թվի առաջին շաբաթներին հավաքվում էին հրապարակում. ազգի լույսն էր, ամենապայծառ երիտասարդները, ամենավառ կերպարները, հասարակության ամենահետաքրքիր ու ամենազարգացած շերտը:
Իսկ հիմա նայեք ովքեր են նրա շուրջը: Հասարակության ամենաանգրագետ, ամենածախու, ամենաանսկզբունք, ամենաչկրթված, ամենաինքնակոչ, ամենաանկյալ, ամենաոչինչչարած, ամենապորտաբույծ, ամենաինքնասիրահարված, ամենաձախողակ, ամենազավզակ, ամենաշառանող, ամենաբամբասչի, ամենափնթի ու ամեն ինչում կողքի հաջողակ մարդուց նախանձից տրաքվող շերտը, որը կա ցանկացած հասարակությունում: Սա է մնացել տակը: Սրանք են մնացել էս քայլող գարշանքի կողքին:
Հասարակության տակն է այս չարարածի գործիքը, մուրճն ու հենարանը: Եվ արաղաքրտինք փչող այս ճարպամսագնդային լաչառը ընկել է իր ափսեն, մոր փորը՝ սիրելի ճահիճը: Ընկել է իր սիրած աղտեղության մեջ, որ հենց իսկը իր տեղն է ու գարշահոտ է որ արտաթորում է, ու ատելություն է, որ տարածում է, իսկ շուրջը հավաքվածները վայելում են ամեն բառը, ծափ են զարկում ու մատաղ անում։ Ի վերջո այս արարածը հենց սատկելու է իր իսկ ատելության էներգիայի տակ: Սա փաստ է:
Նա սատկելու է: Պատմականորեն ու ֆիզիկայի օրենքներով ապացուցված աքսիոմ է սա: Ուղղակի սատկելուց փլատակների տակ է թողնելու նաև կողքը ինչ կա չկա, ով կա չկա: Բայց մենք արժանի ենք լինելու: Մենք սրան արժանի ենք լինելու: Նա՝ մեր խղճի առջև գործած մեղքն է լինելու ցմահ։ Մեկ էլ մորուքն ինչի՞ ա սպիտակ ներկել»:
