Բարոյան Գոռը ծնունդով Վանաձորից է։ Պայծառ ու կենսախինդ երիտասարդը մինչ զինվորական ծառայության մեկնարկը տարիներ շարունակ զբաղվել է սպորտով, մասնավորապես ձյուդոյով։ Նա նույնիսկ հաջողություններ էր արձանագրել ձյուդայի ոլորտում՝ մասնակցելով մրցույթների ու հաղթանակներ գրանցելով։
Գոռի զինծառայությունն անցել է Ստեփանակերտում։ Նա զինվոր էր, որ ադրբեջական կողմի նախաձեռնությամբ սկսվել է պատերազմը։ Գոռը այլոց հետ փոխադրվել է Հադրութ։ Նա Հադրություն շաբաթներ շարունակ հերոսաբար կասեցրել է հակառակորդի առաջխաղացումը։
Գոռի մասնակցությամբ վերջին մարտը հոկտեմբերի տասներեքին է եղել։ Նա ընկել է հենց այդ օրը՝ համառ ու կատաղի մարտերից հետո։ Գոռի պայծառ ժպիտն ու քաջագործությունները հարազատների ու ընկերների մտքերում և սրտերում է։
Հոկտեմբերի մեկին պայծառ երիտասարդը կդառնար քսաներկու տարեկան։ Նա հավերժ քսանամյա երիտասարդ մնաց, որը հայոց սահմանների անառիկության համար չխնայեց կյանքը և անմահացավ հերոսի մահով։ Գոռի սխրանքն անմոռանալի և անգնահատելի է։
