Անի Քոչարը գրում է. «Մեկ տարի առաջ այս օրը առավել քան վստահ էի, որ 2020-նն իմ տարին է լինելու: Դե, հունվարի 20, 2020թ., մի տեսակ խորհրդանշական և խորհրդավոր էր թվում:
Ինչ խոսք, մեծ ակնկալիքներ ունեի այդ տարվանից և պետք է խոստովանեմ, որ չնայած բոլոր դժվարություններին և փորձություններին այն իսկապես հաջող տարի էր ինձ համար, բայց…
Ավաղ միշտ գալիս է գոնե մի հսկա ԲԱՅՑ և ստվերում ամեն բան: Եթե չլիներ չարաբաստիկ պшտերազմը (այդ օրվանից ի վեր, աշխարհը կարծես փուլ է եկել գլխիս), ապա ես երջանկությամբ կհայտարարեի, որ 2020-ը իմ կյանքի լավագույն և ճակատագրական տարիներից մեկն էր:
Իմ կյանքի կարևորագույն իրադարձություններից երկուսը հենց նախորդ տարի եղան: Ինչ խոսք, երջանիկ էի:
Բայց և մի կարևոր բանում համոզվեցի, իմ երջանկությունը երբեք կատարյալ չի կարող լինել, եթե շուրջս մարդիկ դժբախտ են, ցավ և վիշտ ունեն:
Այնպես որ այսօր՝ իմ կյանքի վերածծնդի 3-րդ տարում, ցանկանում եմ բոլորին երջանկություն, անփորձանքություն, միայն այդպես կարող եմ վայելել իմ կյանքի վաստակած երջանկությունն ու ներդաշնակությունը»:
