Նա արդեն չէր հիշում, թե վերջին անգամ երբ էր քնել փափուկ անկողնում։ Նրա մեջքի ցավն ու ցրտից սառած ոտքերը դարձել էին առօրյայի մի մաս, ինչպես կոպիտ ասֆալտը՝ իր անկողինը։ Նա չէր հիշում, թե երբ էր վերջին անգամ ժամանակին ճաշել՝ սեղանի շուրջ, սիրելի ուտեստի բույրով ու տաքությունով լցված սենյակում։ Իսկ մի ժամանակ նա ուներ ամեն ինչ։
Տուն՝ արևով ողողված պատուհաններով, ընտանիք՝ սիրող կին ու երկուսուկես տարեկան աղջիկ։ Սիրելի աշխատանք՝ որպես շինարար, որը նրան տալիս էր ոչ միայն եկամուտ, այլև հպարտություն։ Ամեն առավոտ դուրս էր գալիս ժպիտով՝ շինհրապարակը նրա ստեղծագործության վայրը էր, որտեղ աղյուս առ աղյուս կառուցվում էր ուրիշների երջանկությունը։
Բայց մի օր ամեն ինչ գլխիվայր շուռ եկավ։ Ճանապարհատրանսպորտային վթար՝ անմեղ վկան դարձավ։ Երկար վերականգնողական ամիսներ, ցավ, դեղեր ու վերջնականապես կորսված աշխատանք։ Կնոջը ստիպված տեղափոխեցին ծնողների մոտ՝ ժամանակավոր, բայց այդ «ժամանակավորը» դարձավ ընդմիշտ։ Նա մնաց մենակ։ Սկզբում փորձում էր դիմադրել, բայց պարտքերն ու դատարկությունը խեղդում էին։
Այժմ նա նստած էր փողոցում՝ մաշված հագուստով, թաց ձեռնոցներով, կոտրված ձեռքով՝ բաց ափի մեջ մի քանի մետաղադրամ։ Բայց հոգու խորքում նա դեռ պահում էր աղջկա ձայնը՝ «Պապա՛, շուտ տուն արի, խաղանք»։ Այդ հիշողությունը դարձավ նրա ապրելու պատճառը։ Յուրաքանչյուր մետաղադրամ հիշեցում էր, որ կյանքը դեռ ամբողջությամբ չի փակել իր դռները։
Մի օր մի աղջիկ՝ գրքի պայուսակով, մոտեցավ նրան ու նայեց երկար։ Նրա աչքերում տեսավ իր դստեր արտացոլանքը։ Աչքերի մեջ արցունք առաջացավ։ Աղջիկը ժպտաց, մի քանի դրամ դրեց ամանի մեջ ու հեռացավ։
Նա նայեց երկինք ու առաջին անգամ երկար տարիների մեջ շշնջաց.
«Հնարավոր է դեռ ամեն ինչ կփոխվի…»
