Գրետա Մեջլումյանը գրում է․ «Հայեր՛, սիրելի հայեր՛, մեծատառով հայեր՛, մի՛ սպասեք այս չարաբաստիկ ընտրություններին։ Ամեն օր, ամեն ժամ , ամեն րոպե մեր Հայաստան — տունը քանդվում է: Չորս կողմից ներսի և դրսի բորենիները օղակը սեղմել են, ժանգոտ ատամներով հայոց քարտեզի պարանոցը արդեն ծակել են։
Ալիևը արդեն Երևանում իր կամակատար ստրուկից ու մեր խրտվիլակ թագավորից թաղամաս է պահանջել: Մայրաքաղաքում թուրքերը խլվլում են. երեկ ե՛ս եմ տեսել Մաշտոցի պողոտայի վրա, կանգառում, 3 հոգի՝ պոլոզ գլուխներով, թուրքական ուսապարկերով, իրենց տհաճ լեզվով բլբլում էին, հռհռում։
Կանգառում կանգնածներս սահմռկած նայում էինք նրանց, կարծես, այդ փողոցը իրենցն էր և մենք էինք ավելորդը: Հայեր,՛ մենք լրիվ անտեր ենք, մեր գլուխն արդեն կտ րել են, մեզ խաբել են դшժանաբար, մեզ ծաղրել են էս իշխանավոր շները, թքել-խնչել են մեր գերիների վրա, բqկտել են մեր զինվորներին պատառ-պատառ, բեկոր-բեկոր։
Հայե՜ր, իսկական հայեր, սպասումը բոլորիս վերջն է։ Մեր դեմ գործող ատnմային ռnւմբը կենտրոնում է, «կառավարության» շենքում: Գործե՛ք, մի խոսեք, Գործե՛ք, տղամարդիկ- գեղ կանգնի, գերան կկnտրի: Դիմում եմ ձեզ՝ որպես հայ մա՛յր, հայ կի՛ն, հայ տատի՛կ։ Պայքարել-ապրել է պետք, ոչ թե՝ անիմաստ նահատակվել մի լպրծուն սողունի։ Թափած թnւյնից: Ե-լ-ե-ք, մի կոր-ծան-վեք, խնդրում եմ ՝ մի՛ մեռեք»:
