Արմեն Ուլիխանյանը գրում է․ «Ես հետևյալ օրինակի վրա բացատրեմ Էդմոնի պահվածքը: Կարծես Նիկոլը որոշել է թաքուն երկու հատ յոթ դոլարանոց կուպյուրները փոխանակել Ալիևի մեկ հատ տասը դոլլարանոց կուպյուրի հետ ու ինքը բացահայտել է ու ղալմաղալ է անում:
Ասում է, կամ եկեք մենք այս կեղծ յոթ դրամանոցները օրինականացնենք նախապես, կամ Ալիևին նախապես ասենք, որ սրանք կեղծ են, կամ երկու հատ հինգ դոլարանոց տանք, կամ հետաձգենք այս գործը, կամ ընդհանրապես հրաժարվենք այս գործից:
Նման չի իրավիճակը, բայց շատ տարբեր էլ չի: Ինչու՞ այդպես անել: Խղճում է՞ Ալիևին: Վախենում է, որ հետո կհասկանա կկատաղի՞: Կարծում է այս յոթ դոլարանոցները կարելի է ավելի թանկ նաղդե՞լ: Թե՞ մենակ ղալմաղալը իրեն բավարարում է, կապ չունի, թե ինչը ինչոց է: Բա ժողովուրդը դրանից հուզվում է: Դա էլ է՞ բավարարում, Էդմոն ջան:
Պարզ է, որ չէ: Չէ ու ջան: Լեզու ես դնում գորգիսյանի բերանը; նա լեզու բանացնել գիտի՞: Կարող է՞ հանկարծ մի թшրս տեղ մտցնի: Մենակ դրա համար Էդմոնից նեղանալս գալիս է: Պետական շահ կամ վեհ մտքերը մի կողմ»:
