Այսօր հայ գրականության մեջ կարծես թե ոչ այնքան սովորական մի օր է։ Հայ նշանավոր գրող և մտավորական Ռափայել Պատկանյանի հիշատակի օրն է։
Նրա մասին խոսելիս կարծես թե շարունակ կարելի է վերհիշել հատկապես այն հետաքրքիր տարիները, որոնք գրողն հատկացրել է հատկապես իր ստեղծագործական ուղու համար, ինչի հիմքում էլ ի դեպ հայ գրականությունն ևս մեկ հայ տաղանդի կողմից զարգացնելու հարց է եղել։
Գրողի անցած ուղին ասես բավական հարուստ է եղել, ով իր ստեղծագործական ուղին ասես չի դադարել անել հնարավորինս անպես, որպեսզի տարբեր թեմատիկանրով և ժանրերով իր աշխատություններն հրատարակի։
Վերջինիս ստեղծագործություններում կարծես թե տարբեր հետաքրքրական, ինչպես նաև կրթադաստիարակչական տարրեր կային, որոնք շարունակ բոլորին քարոզում էին միայն հայեցին և ճիշտը։
Մեծն Պատկանյանի գրչին են պատկանում հատկապես այնպիսի աշխատանքներ, որոնք նաև հայ գրականաւթյան մեջ բավական նշանակալի դեր են ունեցել։
Նրա լեզվական հայացքներն իրենց արտացոլումն են գտել «Արաքսի արտասուքը», «Քաջ Վարդան Մամիկոնյանի մահը» ստեղծագործություններում։
Մեծ է եղել Պատկանյանի հայրենասիրական ստեղծագործությունների ազդեցությունը իր ժամանակի երիտասարդության վրա։
Գրողի ստեղծագործական կյանքում ի դեպ նկատելի էր ևս մեկ անչափ կարևոր գործոն, որ նա ստեղծագործում էր Նոր Նախիջևանի բարբառով։
Բացի իր բազմաթիվ պոեմներից, բանաստեղծոթւյուններից և պատմվածքներից նա ունեցել է նաև երգիծական պատմվածքներ։
